Heb je behoefte een reactie achter te laten of je verhaal met lotgenoten te delen, dan kun je dat hier doen.
 
Sign the Guestbook
maandag 6 sep 2010 12:46:39 EDT
Thank you for visiting my site. Here you can leave your comments.
Total Records:223
Viewed Per Page:20		 [1]  Previous <<  2 | 3 | 4  Next>>   [12]
Name Comments
183 corine

donderdag 17 sep 2009 09:16:54 EDT
Beste karin,



Wat fijn om je boek te mogen lezen en daarin zoveel herkenning te vinden. Na vijf jaar is het zo prettig om te lezen over de dingen die ik in die tijd ook heb meegemaakt, te lezen dat de frustraties die ik had en heb, door jou zo goed verwoord zijn. Dank daarvoor!!!



Corine

e-mail: jonco@live.nl
182 J Markusse.

dinsdag 15 sep 2009 05:46:47 EDT
Hoi Karin, gefeliciteerd met het uitbrengen van je mooie boekje. Kreeg het van een vriendin en heb het vannacht uitgelezen.

het is voor het eerst dat ik iemand schrijf die in een zelfde situatie zit.ben niet zo van de lotgenoten/patiënten verenigingen.Maar ik las zoveel overeenkomsten in jouw verhaal,dat ik wel moest.

januari 2002 las ik een bericht over Karel zijn ziekte,dat hij vol goede moed was om deze te overwinnen!

Mijn man was toen daar erg pessimistisch over,was dokter en had zelf een hersentumor. Ook hij was een ontzettend leuke mooie en dappere man.Niet bang om dood te gaan maar vond het zo verschrikkelijk dat hij zijn 4 jonge jongens niet zou zien opgroeien. ook vond hij het jammer dat hij geen professor was geworden. Enkele maanden later is hij thuis overleden,toen brak de tijd aan die jij zo beschrijft in 1001 dagen rouw.

Heb was een barre tijd en soms nog! het helpt om te gaan hardlopen met vriendinnen,ben trots op de marathons die ik heb gelopen en vooral ben ik trots op de jongens die met heel wat strubbelingen zulke leuke mensen zijn geworden,

Wilde je ook nog laten weten dat mijn 2e zoon toelating deed voor de kunstacademie en in zijn portfolio een gebedsrol had geschilderd met de monniken die in Birma zo moedig de straat op gingen. Ook wij zijn na zijn dood gaan reizen,het brengt je als gezin weer wat nader tot elkaar. maken dan ook grappen over het feit dat papa nooit zulke reizen zou ondernemen!

Beste Karin,volgens mij heb je het heel goed gedaan en het is jouw verdienste dat je kinderen zonder hun vader goed groot worden!

liefs.

j

e-mail: jpmarkusse@tiscali.nl
181 Lisette

zondag 13 sep 2009 15:43:48 EDT
Mijn lieve nicht heeft 2 weken geleden haar man verloren na een ziekbed van slechts 2 maanden en op haar blog attendeerde zij ons op jou boek om aan te geven hoe zij zich voelt wat je volgens haar heel goed weet duidelijk te maken. Ik begreep dat er inmiddels velen om haar heen je boek hebben gelezen en werd geprikkeld om ook eens op je site te kijken en werd toen heel erg geprikkeld door het "verwijtende" bericht over het bijhouden van je blog en werd daar zo boos over dat ik het even nodig vond te reageren ( vergeef mij ) Waar haalt ze het lef vandaan jou zo aan te spreken ?! Het is prachtig als mensen kracht putten aan jou rouwproces maar dat schept toch zeker geen verplichten voor jou ?!

Ik ga je boek zeker lezen en verzamel nog kracht om er ook voor mijn nicht daadwerkelijk te zijn ( als zij dat wil )

Dit wilde ik even kwijt

:']

e-mail: lg68@rg67.speedxs.nl
180 Thea

dinsdag 8 sep 2009 06:25:47 EDT
Dit geweldige boek moet je ook niet lezen als je lief net overleden is, volgens mij ben je dan nog lang niet aan verwerken toe, het is nog zo vers dat je nog nergens toe komt laat staan aan het lezen van een boek.

Sterkte en alle goeds, Thea.

e-mail: hendriks.thea@gmail.com
179 everdien

maandag 7 sep 2009 06:03:12 EDT
heb het boek een stuk gelezen en is herkenbaar alleen kun je duidelijk merken dat het na de periode is geschreven. het is makkelijk schrijven na twee jaar en al een nieuwe vriend te hebben. ik mis de ziel. zal wel een hoop kommentaar krijgen maar zo is zoals het nu voor mij voelt. voor een ieder die er baat bij heeft is het goed. voor mij mosterd na de maaltijd. sorry.

e-mail: r-e@orange.nl
178 Everdien

maandag 31 aug 2009 16:37:56 EDT
Hallo Karin.



mijn man is 20 augustus 2009 gestorven en ik ben er kapot van. heb van een vriendin de tip gekregen dit boek te gaan lezen. ben op deze site en lees de reakties. heb het boek besteld en krijg het morgen. hoop er steun uit te halen. het maatje van mijn leven is er niet meer en ik heb geen idee hoe nu verder zonder hem.het leven is ook uit mij geslagen.

e-mail: r-e@orange.nl
177 Sophie

zondag 30 aug 2009 14:23:16 EDT
Hallo,



Ik heb ook het boek in een paar uur uitgelezen. Meer in verband met 'wat de doen voor verweduwden' Maar ik zag als alleenstaande (gescheiden) ouder heel veel gelijkenissen (met uitzondering natuurlijk van de diepe rouw en het gemis van de man/vader). Maar wel het er niet meer bij horen bij de 'stellen'. En de enorme lange zondagen (met 2 jonge kinderen die al om 6 uur op zijn en vervolgens beginnen met ruzie maken kun je nog niet op dat tijdstip op visite of iemand bellen (bellen doe je zowiezo niet naar een gezin...want die zitten gezellig aan het zondagochtendontbijt).

Ook het boos reageren naar de kinderen, uit vermoeidheid, en het bijbehorende schuldgevoel. De wanhoop dat je het niet kunt (en de hele wereld maar anders denken).

De drank, het huidhunkeren, de probeerliefde etcetc.

Gelukkig trof ik gelijkgestemden op ouderalleen (zie 2 gasten hiervoor).

Inmiddels kan ik ook de positieve kanten inzien en begin ik steeds meer aan mijn leven te wennen, waarbij het soms lijkt dat de leuke momenten leuker zijn dan de gezelligegezinmomenten. Maar dat is waarschijnlijk de boel rationaliseren.
176 Christine Kap - van de Wal

zondag 30 aug 2009 07:24:35 EDT
Wat een ontzettend fijn en herkenbaar boek is 1001 dagen van rouw! Mijn man is op 8 mei 2009 overleden vanwege een kitesurf ongeluk. We hebben 2 kinderen van net 7 en 8 jaar oud. We zijn nog maar 114 dagen verder, dus we staan nog middenin het rouwproces. In augustus zijn we 2 weken naar de zon gegaan om even op adem te komen. Hier heb ik het boek gelezen. Ondanks dat mijn man heel plotseling is overleden, herkende ik ontzettend veel. Bedankt!

e-mail: c.kapvdwal@online.nl
175 Frena

dinsdag 18 aug 2009 07:13:32 EDT
Dag Karin, ook ik wil je bedanken voor jouw boek. Ik heb er heel veel aan en herken mij in bijna elk hoofdstuk. Er is alleen een verschil en dat is dat mijn man niet dood is. Hij is aan het aansturen op een scheiding na 16 jaar en met twee kleine kinderen. Je schrijft ergens over dat de relatie dood is maar de liefde niet. Dat heb ik ook, vanuit een kant kan je een huwelijk niet in stand houden. Ik ga dus door precies dezelfde fases, echt bizar. Heb alleen ook nog een stukje vernedering omdat ik als afval opzij gezet wordt. Ik zou boos moeten zijn met kan hem ook daarmee niet bereiken. Alle fases zijn herkenbaar, ook de schaamte over financiele onzekerheden en tot en met voor je kinderen een compleet plaatje willen.

Ik kan mij voorstellen dat ik desondanks niet thuishoor op deze site. Ik heb alleen wel erg de behoefte aan een vergelijkbare site, weet jij er een?



Nogmaals dank.

Frena

e-mail: f.a.vankogelenberg@gmail.com
174 Jan

dinsdag 18 aug 2009 06:08:08 EDT
In 1992 is mijn vader overleden. Ik was toen 18 en zat midden in mijn rebellerende puberfase. Mijn rouwproces heeft zich nog steeds niet volledig afgerond denk ik...



Zo'n 20 maanden geleden is mijn relatie gestrand. Een relatie met de vrouw van m'n dromen, denk ik... Kom er langzaam achter dat zij mijn oedipuscomplex heeft blootgelegd.

Nog steeds mis ik haar, denk aan haar, haar zachtheid, warmte, liefde, openheid, zorgzaamheid. Iets wat ik bij mijn moeder (en ook vader) gemist heb.



Vandaag las ik in de Volkskrant een artikel over PGD (aanhoudende rouwstoornis). Ik herken me in de vijf symptomen: http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1278241.ece/Lang_rouwen_is_een_serieuze_ziekte?source=rss



Momenteel zit ik Pesso-therapie. Dit helpt me om mezelf te leren kennen en een taal te vinden voor mijn emoties.

Ik vroeg me af of je boek "Je mag me altijd bellen" een aanvulling is op mijn levensproces. Want ook het verwerken van de pijn van een geliefde is een rouwproces. En ik heb het idee dat ik daar (nog steeds) midden in zit...



Ik ben benieuwd naar je reactie.



grt



Jan

e-mail: jj.kinds[a]home.nl
173 Mieke

dinsdag 18 aug 2009 01:40:30 EDT
Wauw, wat een verhalen! Dat was mijn eerste reactie toen ik 'Reageer' eens wilde bekijken. Simpele beschrijvingen waar zoveel leed achter zit. Normaal gesproken vertel ik alleen mijn verhaal als iemand er om vraagt, ik schrijf liever voor mezelf. We hadden een droom, samen, maar het idee kwam van mijn man en hij heeft er jaren naar toe gewerkt om het voor elkaar te kunnen krijgen. Verder leven op de Dominicaanse Republiek, ons 'droomland'. Dat duurde nog geen 7 weken.. Auto tegen een boom, letsel leek mee te vallen, volgende dag wilde ik mijn man bezoeken in het ziekenhuis, vertelde de arts dat hij was overleden. Ik heb besloten om hier te blijven, ik red het maar ik kan me ondanks dat ik hier een paar goede vrienden heb zo alleen voelen! Ik twijfel er dan aan of ik niet terug naar Nederland moet gaan maar eigenlijk wil ik dat toch niet. Het boekje van Karin en ook alle reacties hebben mijn gedachten bevestigd: ik voel me alleen omdat mijn lief er niet meer is. En ik lees het telkens weer omdat ik, ook al heb ik geen kinderen, zoveel herken. Zo, die rouwrat kan er wat van! Naar beest wat altijd op de loer ligt! Oke, ik krijg alweer zoiets over me: wat klaag ik nu: het zonnetje schijnt hier bijna altijd en dat helpt, maar er zijn van die dagen dat ik denk (klinkt idioot, ik weet het): wat moet ik nu: weer bij het zwembad liggen? Ik heb er gewoon soms even allemaal geen zin meer in en dat zal iedereen wel herkennen. Sterkte allemaal, Mieke.

B-)

e-mail: mie-pau@online.nl
172 Bert

maandag 17 aug 2009 18:16:43 EDT
Hallo Karin,



Dit jaar was ik weer met de 1-ouder reisorganisatie op pad, maar helaas was de organisatie een aanfluiting en viel het nogal tegen. Wel kwam in de gesprekken met 'lotgenoten' jouw naam bovendrijven. Er was één weduwe in de groep die je boek had gelezen en iemand die een keer samen met jou in dat landhuis in Frankrijk een vakantie had doorgebracht.

Wat ik je vorig jaar overigens niet heb verteld is dat ik een kind verloren heb wat ik dus heb mogen begraven. Inmiddels is dit alweer 15 jaar geleden maar de herinnering en het verlies zit nog vers in mijn geheugen. Ik kan nu ook bijna de pijn aanvoelen van mensen die bijvoorbeeld in oorlogsgebieden hun kind kwijtraken. Maar ik heb geen idee hoe het is om een partner te verliezen: ik heb alleen maar een vaag vermoeden.

Misschien is dit allemaal overbodige informatie, maar ik moest het even kwijt.



Hartelijke groet, Bert (Gibanel 2008)

e-mail: bertvantoor@chello.nl
171 Bert

maandag 17 aug 2009 18:06:38 EDT
Hallo Karin,



Ik ben je nog een excuus schuldig over een bizar voorval van dik een half jaar geleden. Als gevolg van een crash van mijn mobiel was ik nummers kwijt en zijn er nummers gedeeltelijk verdwenen of raadselachtig gewijzigd. Als gevolg daarvan stuurde ik je een sms terwijl ik dacht - heel bizar - dat ik mijn collega Karel een bericht stuurde. Ik schaam me rot dat dit bizarre voorval heeft plaatsgevonden en wil daarvoor nogmaals mijn welgemeende excuses aanbieden.



Schaamtevolle groet van Bert (Gibanel 2008)

e-mail: bertvantoor@chello.nl
170 Trudie

donderdag 13 aug 2009 05:30:34 EDT
Wat een prachtig en leerzaam boek. We maken allemaal dezelfde fouten; ik dacht aan mijn eigen houding bij de scheiding van een vriendin. Zij verweet mij dat ik haar te veel alleen liet, ipv even langs te gaan voor een borrel of zo. Ook zij maakte een rouwproces door, realiseer ik me nu.

Ik wens je veel geluk voor de toekomst, Karin.

Trudie
169 Lilian

dinsdag 4 aug 2009 11:10:27 EDT
Hallo Karin, Even een compliment voor je boek:

1001 DAGEN VAN ROUW. Ook ik kreeg het cadeau

na het overlijden van een heel dierbare vriend

in april j.l.Zoveel herkenbaars. Ook bij ons

ging alles kapot. Daarbij nog een vreselijke

lekkage enz. Het is een boek dat je leest met

een lach en een traan, we wensen jou en je kinde-

ren nog veel geluk in de toekomst. Liefs Lilian

p.s. Volgende boek is de Passievrucht!

e-mail: NC,zeegers @ casema.nl
168 Nel

dinsdag 4 aug 2009 11:05:38 EDT
Nee mijn beste, het went nooit maar het slijt wel, zegt mijn moeder al 20 jaar en sinds anderhalf jaar ben ik zelf ook weduwe.

Ik had nooit gedacht dat ik in zo'n gat zou vallen. Heb vrije tijd over want we deden alles samen, nu doe ik niets tot weinig meer. Ja ETEN daar kan ik niet mee stoppen en da's niet goed. p(-)p

e-mail: Bouwtje55@hotmail.com
167 Carla

maandag 20 jul 2009 14:41:13 EDT
Het is wat afgezaagd maar wat een "geweldig" boek, ik lees het keer op keer. Afgelopen 22 maart is mijn echtgenoot overleden aan de gevolgen van een hersentumor, we hebben géén kinderen maar als ik je boek lees denk ik toch steeds dat het over mezelf gaat, zooooo herkenbaar. Bedankt voor het schrijven, ik blijf het lezen.

Carla
166 Margriet

zondag 28 jun 2009 15:41:47 EDT
Beste Karin, ook al ik ben geen lotgenoot, toch wil ik je heel erg bedanken.

Ik wil hier opschrijven waarom je boek me zo raakt, maar krijg dat niet uit mijn vingers.

Misschien is het dat wel, dat jij woorden een vorm kan geven. Net zoals een kunstwerk, schilderij of muziekstuk iets van binnen kan raken.

Lieve groet, Margriet
165 Ellebel
http://www.hitipeuw.nl

zondag 28 jun 2009 11:26:46 EDT
eindelijk een handboek, naslagwerk in herkenbare leestaal voor iedereen.

het staat bovenaan mijn literatuurlijst en ik zal het ook aanbevelen bij pastorale medewerkers en verzorgend personeel in verzorgingshuizen.

een omhelzing van mij voor u en uw gezin.

e-mail: ejhp52@gmail.com
164 els

dinsdag 16 jun 2009 04:18:25 EDT
Karin,

heel erg bedankt voor je mooie,ontroerende en herkenbare boek.

Het geeft me steun, laat me huilen en helpt me.

Ik ben een 'soort' van weduwe.

Zoals mijn oudste zoon zei: "mam, je bent eigenlijk een weduwe zonder begrafenis'.

Mijn man blijkt, na 30 jaar huwelijk, een onbekende te zijn. Al die tijd heeft hij er een leven naast gehad.

Elke herinnering is besmeurd, niets klopt meer, alles wat zeker/waar was blijkt niet te kloppen.

Ik hou nog steeds van hem, liefde is niet zomaar weg, maar de man van wie ik zoveel gehouden hebt blijkt helemaal niet echt te zijn.

Momenteel ben ik een wrak, en zijn de kinderen en ik eigenlijk diep in de rouw.

Naast al het verdriet, is er ook het plotselinge, totale en onverwachte afscheid en komen er steeds flarden herinneringen naar boven die omringd blijken te zijn met leugens en bedrog.

Nu is het heel moeilijk, maar het is mooi om te merken dat jouw boek zoveel kan helpen.

En inderdaad, "je mag mij altijd bellen" en meer van dat soort loze kreten zouden verboden moeten worden!

Bedankt, liefs,

Els

e-mail: elscaspers@hotmail.com