Heb je behoefte een reactie achter te laten of je verhaal met lotgenoten te delen, dan kun je dat hier doen.
 
Sign the Guestbook
zaterdag 4 sep 2010 04:48:49 EDT
Thank you for visiting my site. Here you can leave your comments.
Total Records:222
Viewed Per Page:20		 1 | 2 | 3  Next>>   [12]
Name Comments
222 Jelle de Vries

maandag 23 aug 2010 13:53:59 EDT
Hallo Karin,



Ik ben bestuurslid van de Werkgroep Hersentumoren van de patientenvereniging Cerebraal (http://www.cerebraal.nl/?menu=2&url=/main.php%3Fid=100).



Ik zou graag iets aan je willen voorleggen, zou je contact met mij willen opnemen.



Alvast bedankt.

Jelle.

e-mail: jelle_jan_de_vries@hotmail.com
221 Wiebe de Jager

maandag 23 aug 2010 05:58:24 EDT
Beste Karin,



Ongelooflijk, zo herkenbaar is je boek voor mij. Mijn vrouw overleed 24 mei 2010 op 65 jarige leeftijd, nog geen half jaar nadat er kanker bij haar was geconstateerd. Haar stervensproces verliep voor mij in een roes en ik heb het gevoel, dat we nauwelijks tijd hadden om afscheid van elkaar te nemen.

De leegheid, de woede soms en de wanhoop die je beschrijft, de goedbedoelde maar vaak pijnlijke reacties van vrienden en bekenden, vooral de eenzaamheid en de stilte in huis, het klopt. Soms voel ik me schuldig, reageer ik nu zo vreemd? Daarom is het een verademing te lezen, dat er ook anderen zijn die precies hetzelfde voelen.

Heel hartelijk dank daarvoor.



Wiebe de Jager

e-mail: wor.jager@wxs.nl
220 monique

vrijdag 20 aug 2010 09:51:57 EDT
Beste Karin,

Mijn man is 10-11-2009 overleden aan kanker na een strijd van acht jaar op de leeftijd van 48 jaar.Jouw boek was een openbaring het was mijn verhaal precies zoals ik me voel en me de dag door sleep alle herkenning.Want voor de buiten wereld is het na de crematie over en moet je maar sterk zijn.Dank je wel voor de steun en begrip.Veel kracht liefde en geluk toegewenst van Monique.
219 Petra

dinsdag 3 aug 2010 14:15:57 EDT
Een geweldig boek! klinkt raar maar je hebt als weduwe hier ontzettend veel steun aan. Ik ben een aantal jaren geleden plotseling weduwe geworden. Geen ziektebed van mijn man maar een hartstilstand. Ik bleef achter met 2 kleine kinderen van 2 en 7 jaaren een heleboel onbeantwoordde vragen. Toen ik het boek aan het lezen was leek het of dat ik het zelf geschreven kon hebben zoveel dingen die hetzelfde waren daardoor werd voor mij meer duidelijk, het gaf me steun. Ik zou eigenlijk iedereen in mijn omgeving het boekje willen laten lezen omdat dan misschien duidelijk wordt hoe iemand zich in zo'n situatie zich kan voelen want dat is toch vaak moeilijk of niet te begrijpen. helaas.

Voor mij geldt in iedergeval HARTELIJK DANK!! voor die steun die ik uit het boekje kon halen.

e-mail: ikpetraaaaa@hotmail.com
218 Mara

zaterdag 19 jun 2010 08:34:10 EDT
Hey Karin,

ik heb je boek (1001 dagen van rouw) al meerdere malen gelezen,we hebben dezelfde leeftijd,

en jij beschrijft precies hoe het is om weduwe te zijn.

Ik ben sinds 3 jaar weduwe met een zoon van 20.

Ik heb veel steun aan jouwn boek.

Ik ga zeker ´´Hoe kan ik je helpen´´ halen.

Bedankt en groetjes van een weduwe

e-mail: doodgewoon90@hotmail.com
217 m

zondag 30 mei 2010 07:41:08 EDT
hallo karin



wat een prachtig boek

ik heb er veel aan nu mijn vader zeer plotseling is overleden

dankjewel voor je mooie woorden



nog een tip voor de muziekpagina;

doe wat je altijd deed

van marco borsato



groetjes m.
216 Henny

woensdag 26 mei 2010 08:09:56 EDT
Lieve Karin,



Eindelijk, na al die jaren begin ik mijn moeders slachtofferschap wat beter te begrijpen.

Ik was net als jouw kinderen ook erg jong(toen ik plotseling) mijn vader verloor en mijn moeder met 5 relatief jonge kinderen achterbleef. Ik heb jaren een schuldgevoel tegenover haar gehad, wat later over ging in boosheid om haar eeuwige woorden "ïk ben zo alleen". "En slachtofferschap"!ANDERE TIJD EN OMSTANDIGHEDEN. Ze is altijd alleen gebleven!!Maar snap wel beter waar ze destijds in zat dmv jouw boek, wat ik in een keer heb uitgelezen!Vooral dat stuk over het wegblijven van oude vrienden, viel mijn moeder zwaar, die zelf niet zo contact gericht is en net als mijn vader gemakkelijk vrienden kan maken! Alleen jammer dat bij ons thuis niet gerouwd werd in t openbaar en er nooit over mijn lieve dode vader werd gesproken. Dat heeft ons gezin géën goed gedaan!We zijn erg afstandelijk met elkaar (geworden)!(nog) steeds in het omgaan!! Fijn dat rouwen ook anders kan en moet!!!

Wat een integer boek!! ik raad het een ieder aan die met deze materie te maken krijgt!! Alle goeds Lieve groet Henny

e-mail: hennyverhoeven17@hotmail.com
215 Marleen

zondag 23 mei 2010 18:40:53 EDT
Karin,dank je wel voor het mooie boek.

Als ik er de woorden voor had gehad, zou ik zo enkele hoofdstukken zelf geschreven kunnen hebben.

Mijn man is in december vorig jaar overleden na een korte maar heftige ziekte, kanker.Hij was 57 jaar. Mijn situatie is anders dan die van jouw, maar veel is herkenbaar.

Ik zal het zeker aan andere mensen aanbevelen, en niet alleen ""rouwende" maar vooral aan omstanders. groetjes

van Marleen
214 johan engels

woensdag 5 mei 2010 16:46:31 EDT
hallo, ik ben in je boek begonnen en al ben ik een man zonder kinderen met een overleden vrouw (overleden 14-12-2009 aan kanker oud 58 jaar) en ik herken heel veel van je ervaringen.

ik wens je alle sterkte toe en hoop dat je je niets aantrekt van het commentaar op het niet bijhouden van je website.

het is jou proces en niet dat van een ander, doe je eigen zin of doe niets,

johan
213 Margreet
http://www.margreettimmer.nl

dinsdag 27 apr 2010 17:56:16 EDT
Beste Karin,





ik weet niet of je dit leest, maar zou je een tip aan de hand willen doen.

Op dit forum geven veel mensen hun mailadres. Logisch misschien.

Aan de andere kant, is het vast mogelijk dat je die onzichtbaar maakt voor anderen.

Op de huidige manier (zichtbaar) liggen alle mailadressen voor het graaien, terwijl de meeste mensen hun behoorlijke priveleven melden.



Ik heb behoorlijk wat ervaring met het Internet en kan je zeggen dat dit vragen om problemen is, waar juist de mensen die op jouw forum reageren niet zitten te wachten.

Niemand trouwens, maar helemaal niet als een idioot je aanschrijft over je overleden vrouw of man.





Graag gedaan en veel succes.
212 mieke

maandag 26 apr 2010 09:26:46 EDT
Hallo Karin,



Wat ben ik blij met je boek. Het zou zo mijn leven kunnen zijn,ik herken bijna alles wat jij in je boek beschrijft. Ik heb geen kleine kinderen meer heb, maar wel een heleboel zakelijke problemen waar tegen ik elke dag nog moet vechten.

Ik ben blij te lezen, dat ik toch niet zo abnormaal ben in mijn verdriet, zoals sommigen wel vinden. Mijn man is nu bijna 17 maanden overleden, na slechts 6 weken ziek zijn.

Ik mis hem nog elke dag, vooral in alle kleine dingen en gewoontes, maar ik mis vooral mijn maatje, mijn gesprekspartner, iemand met wie je alles kan bespreken.

Ik wens je alle goeds toe, samen met je kinderen en je nieuwe lief.

mieke

e-mail: bertrand.mieke@gmail.com
211 Laurence

maandag 29 mrt 2010 05:52:10 EDT
En dan bedoel ik met 'prachtig' natuurlijk niet iets positiefs, want er is niets goeds aan wat jij hebt doorgemaakt.
210 Laurence

maandag 29 mrt 2010 05:50:39 EDT
Geen partner verloren, geen dergelijk groot gemis in mijn omgeving. Maar wat vond ik het een prachtig boek ... Een kunst als je zo kunt schrijven dat de lezer zich heel even 'jou' voelt. Met dikke tranen als gevolg. Chapeau
209 Lily18
http://geen

zondag 21 mrt 2010 21:37:24 EDT
Je kan mij lastig bellen 0906-2233123 met lijn 8017 Of als ik niet thuis bent 09061122330-2267

e-mail: lord1lord1
208 Nathalie
http://www.STOPhersentumoren.nl

zondag 21 mrt 2010 12:32:40 EDT
Beste Karin,



Ik wordt een lotgenoot van je, mijn man heeft een HT. Daarom volg ik je al een hele tijd. En ben ik zeer nieuwsgierig of je Nico Faaij en vooral zijn vrouw Klaske Hofstee kent. Deze laatste heeft net een boek uitgebracht 1500 Hoofdzaken om meer aandacht en geld voor hersentumoronderzoek mogelijk te maken. Ze komt vanavond in Hart van Nederland met de overhandiging van haar boek aan KWF. Deze laatste heeft erkent dat ze de ernst van de ziekte onderschat hebben. Klaske heeft vorig jaar 2 hersentumoronderzoeken opgestart met www.stophersentumoren.nl . Haar man is gelukkig nog steeds om haar heen, alhoewel 0% genzeingskans, hij heeft een onbehandelbare hersentumor, net als mijn Paul, maar dan wel langzaam groeiend. En Klaske heeft ook jonge kinderen net als jullie. Misschien leuk eens haar te leren kennen. Misschien kunnen jullie samen nog meer bereiken.



Groetjes, Nathalie

e-mail: Nathalieb_27@hotmail.com
207 N. Keizer

zaterdag 13 mrt 2010 12:30:12 EST
Geachte mevrouw Kuiper,



Afgelopen woensdag (10 maart 2010) gaf u een CODA lezing in Apeldoorn. Mijn moeder die in 2008 weduwe is geworden (en uw boek heeft gelezen), wilde daar heel erg graag bij zijn. Na een lange dag werken, snel eten, stapte zij op de fiets, maar helaas kwam zij bedrogen uit. Want er werd haar bij CODA medegedeeld dat ze had moeten reserveren (wat overigens niet in het kranten-artikel vermeld stond!) Er waren nog zeker 15 andere mensen die er ook niet in kwamen en ook behoorlijk pissig waren. Zelfs toen mijn moeder voorstelde of het niet mogelijk was om er een paar klapstoelen bij te zetten maar dat wilde u niet werd er verteld. Dus kreeg zij nul op het rekest en is in haar eentje teleurgesteld naar huis gegaan. Wat vindt u hier nou van? Wij hopen op een reactie! :-/

e-mail: EMSteiner1924@hotmail.com
206 Maria Schoenmakers

donderdag 11 mrt 2010 09:07:17 EST
Beste Karin,



Zojuist heb ik je boek "je mag mij altijd bellen" bijna in een ruk uitgelezen.

Fantastisch eerlijk geschreven dat vind ik het allermooist.



Het was een onverwachte aanleiding om je boek te kopen.

Ik werk nl als verpleegkundige in een hospice in Eindhoven. Nog niet zo lang geleden ben je bij het inloophuis De Eik geweest om je verhaal te veetellen. Omdat we buren zijn met De Eik hoorde ik hiervan. Het boek van Karel had ik allang daarvoor gelezen en ook dat boek sprak me zo aan omdat het zo eerlijk was.



Om een lang verhaal kort te maken. Vanzelfsprekend heb ik dus veel met de dood te maken. Vorige week overleed in mijn dienst nog vrij potseling een relatief jonge vrouw. Het was een onverwacht akelig einde. Onze eigen arts werd erbij geroepen kwam terwijl ze geen dienst had, maar omdat ze de ernst van de situatie zag. Later hebben we hierover nog uitgebreid gesproken en toen zei ze "Je kunt me altijd bellen". En dat was de aanleiding. Nu ik het uit heb ga ik het haar cadeau doen.

Heel erg bedankt voor wat je schreef.



hartelijke groet,

Maria

e-mail: maria.schoenmakers@gmail.com
205 Tineke Jager

woensdag 10 mrt 2010 13:32:57 EST
Beste Karin,



van alle 'rouw'boeken heeft jouw boek mij het meest geraakt. Ik ben weduwe geworden in september 2007 en ben mijn andere helft, mijn alles na een langdurig ziekbed kwijtgeraakt.

Wat mij daarna overkwam is met geen pen te beschrijven: mijn man had al aangegeven dat mijn schoonfamilie mij zou laten vallen, maar het is achteraf nog veel erger geworden, stalking, pesterijen, grafschennis, enz. enz. en de politie kon niets doen. Wat mij opvalt is dat na overlijden heel vaak geruziet wordt maar je leest er nooit over. Ik wil graag beschrijven hoe dit alles in mijn geval is verlopen, want niet altijd worden weduwes/naars door vrienden en familie opgevangen, vaak ook krijgen ze met dit soort praktijken te maken. Weet alleen niet hoe ik moet beginnen? Tineke

e-mail: fjjager@zeelandnet.nl
204 Ron

zondag 7 mrt 2010 11:35:13 EST
een aanrader voor de muziek pagina:

I Have a Dream

van Abba.

e-mail: stadgron@gmail.com
203 Tom

dinsdag 9 feb 2010 10:11:02 EST
Dag Karin,



Vrijdag 25 september vorig jaar kreeg ik van een collega je boek. Die vrijdag was het vijf weken geleden dat mijn lieve en prachtige vrouw Dia aan borstkanker was overleden. Ik ben aan je boek begonnen en heb het, tussen alle tranen door, in één adem uitgelezen. Het was heftig die middag, niet gemakkelijk om te lezen zo kort na haar dood, ontzettend herkenbaar maar vooral ontroerend mooi en een warm eerbetoon aan Karel, je kinderen en daarmee aan jezelf. En gelukkig heb je ook je humor weten te bewaren.



Na het lezen van je boek nam ik me voor om mijn verhaal ook eens op papier te zetten. Ik wilde een blijvend document. Allereerst voor Dia maar ook voor mezelf. Om me nu en straks te helpen om aan haar terug te denken, om te rouwen, te (glim-)lachen, te janken, boos te zijn, van haar te houden en inderdaad Karin, om me, net als jij te verwonderen en te verbazen over de mensen uit je omgeving. En alle uitersten daartussen.



Bijvoorbeeld de klojo die drie weken na haar dood aan me vroeg, toen ik met een goede vriendin zijn winkel binnenstapte: “Zo, is dat je nieuwe vriendin?” Gelukkig zijn er niet veel meer van dat soort klojo’s geweest. Wel veel mensen met goedbedoelde maar o zo onhandige opmerkingen. Ik neem het ze niet kwalijk, ik heb ze zelf ook genoeg gemaakt. Het andere uiterste wordt gelukkig gevormd door de grootste groep, al die onvoorstelbaar lieve en attente buren, collega’s, familie en vrienden. Die niet zeiden ‘Je mag me altijd bellen’, maar dat zelf deden, gewoon langskwamen en me bij hen op de koffie en voor het eten uitnodigden. Die op het juiste moment met de juiste woorden en vooral daden kwamen. En dat nog steeds doen. Onbetaalbaar.



Het verhaal over Dia is er gekomen. Het is een boekje geworden dat ik vorige week zondag, toen ze precies vijf maanden dood was, tijdens een herdenkingsmiddag aan mijn kinderen en een aantal vriendinnen van haar heb gegeven. Vriendinnen die haar liefhadden en die zijzelf liefhad. Het was zwaar om te schrijven maar het is o zo mooi geworden. Net als jouw boek. Het is er ook gekomen dankzij jouw boek.



En daarom en daarvoor wil ik je bedanken. Dat je de moed hebt gehad en de tijd hebt gevonden en gemaakt om het allemaal op te schrijven en met iedereen te delen. En dat het ons allemaal diep raakt, dat hoef ik je niet meer te vertellen. Dat lees je hier op deze site.



Hartelijke groet,

Tom

e-mail: tom.vermulst@tiscali.nl