MEA CULPA
 
Mea culpa... en toch ook weer niet... 
Een reactie op een bericht.
 
Hoi Karin,

Waarom is je website nooit up to date? Wat heb je aan een website als er nooit moeite gedaan wordt om hem bij te houden. De agenda is van Oktober, Hij en Zij is alleen van de Zij kant. De blog is niet bijgehouden. Mensen schrijven allemaal lieve berichtjes, maar daar gaat het toch niet om...of wel? Op Hyves ( uitvinding voor mensen die geen normaal sociaal leven hebben) ben je wel regelmatig actief......zonde!!!! Je zou zoveel op deze site kunnen betekenen voor beginnende verweduwden die ook zoekende zijn...en juist door JOUW boek weer een draadje naar hoe kan zijn gevonden hebben.
27.1.2009
 
Ja, waarom.

Vol schuldgevoel ga ik af en toe naar mijn site. Ik ben eigenlijk niet zo van het schuldgevoel, maar ik merk dat de site druk bezocht word, en ik weet nog hoe ik zelf snakte naar relevante informatie en nieuws. Nieuwe tips, nieuwe bijdragen, nieuwe verhalen om mij door het ongewenste weduweschap te loodsen.

En als ik dat dan allemaal weet, waarom neem ik dan niet vaker de moeite om de site bij te houden?

Welnu, om de volgende redenen:

- Het boek was/is een groter succes dan ik had kunnen vermoeden. Niet alleen lotgenoten lezen het, maar ook de ‘omgeving’. Succes = werk. Werk + eenoudergezin = chaos.

- Het was de periode van Sinterklaas en Kerst. De laatste keer Sint met drie ’gelovigen’ in huis. Het was een feest! (En de voorbereiding kostte een hoop tijd.)

- De jaarafsluiting op school (voorstellingen, repetities, nieuwe kleding, het kerstdiner, enzovoort)

- De kerstvakantie met vrienden en hun kroost

- De vriendin die geen virtuele hulp nodig had, maar daadwerkelijke, praktische steun

- ‘De belasting’ die me graag op kantoor zag verschijnen. Voor de derde maal in een paar maanden tijd de administratie van jaren her doorspitten. Maar… het was wel een goed- nieuws gesprek!!

- De tijd die weer voorbij vliegt… zomaar.

- Het fantastische boek van Marc de Hond (Kracht). Ik wilde het gewoon persé uitlezen

- Mijn moeder, die ik toch al veel te weinig bezoek en steun

- Werken tijdens schooltijd is niet werken tijdens de vakanties, weekenden, ‘studiedagen’. Kortom, werken tijdens schooltijd is hooguit twintig uur per week effectief werken. (Waarvan dan nog het boodschappen doen, de tandartsbezoeken, griepprik halen, interviews en fotosessies afgaan)

- Het was plotsklaps het mooiste schaatsweer dat we in 15 jaar zagen. Het leven is kort, de schaatsen waren bot, maar ik moest en ik zou… (en het werd een prachtige herinnering, ook al kostte het me twee kostbare werkdagen…)

- Kind twee en drie zijn toe aan een eigen kamer. Een interne verhuizing, opknapsessie en dump-ronde inéén. Kostbare ‘werk’tijd gaat verloren aan het demonteren van bedden, het in elkaar zetten van bedden, het uitzoeken van boeken die bewaard en die weg moeten, het wegdromen bij de eerste puzzeltjes, het huilen bij het zien van het rompertje dat Karel de eerste keer bij Dante aan deed, het reorganiseren van de vliering waar nóg meer spullen moeten komen te staan

- Het werken aan een vertaling

- Ik ben eigen baas. Ik mag zelf beslissen hoe ik mijn tijd indeel. En ik mag ook tot de conclusie komen dat ik meer (werk, verplichtingen) op mijn vork heb geladen dan ik eigenlijk kan verwerken. Dat ik daarmee niet aan de verwachtingen van andere voldoe ik jammer, maar Karel leerde me dat ik net een gewoon mens ben. Dat houd ik mezelf dus ook voor, wanneer ik me schuldig voel omdat ik niet alles kan doen wat ik me voornam

- Ik ben begonnen met het persoonlijk reageren op de mensen die mij een bericht sturen (Hyves vooral). Dat geeft me meer voldoening dan ‘publiek’ reageren. Niet te zien en niet te merken voor mensen die al eerder schreven, maar wel een feit!

- Hij en Zij wordt wel degelijk geschreven door een HIJ en mijzelf.
Hij liep eind vorig jaar tegen een heel druk werkschema op. Dat, gecombineerd met het eenoudergezin met drie jonge kinderen, maakt het hem niet altijd mogelijk te schrijven. Wat mij betreft mag hij toch blijven. Ik stel zijn bijdrage zeer op prijs!
 
- De agenda… Het blijft moeizaam voor mij om aan te kondigen wanneer IK te zien ben, en waar. Dat is voor veel mensen denk ik wel herkenbaar. (Doe maar gewoon, dan doe je…)
 
- Ik hoopte dat Hyves vooral als een plaats zou gaan werken waar mensen elkaar tegenkomen, waar contacten worden gelegd, waar uitwisseling van informatie plaats vindt. Hier op de site wilde ik ook ruimte geven voor de persoonlijke verhalen. Ik hoopte dat de site een openbare zeepkist voor verweduwden zou worden. Die hoop is niet uitgekomen. Soms probeer je iets en lukt het niet. Dat hoeft niet erg te zijn. Je stelt je koers bij en gaat verder... toch?
 
En tot slot - Ligt het nu aan mij, of is de toon van het oorspronkelijke bericht toch wat beschuldigend? Wordt er op mij een taak afgeschoven die ook door een ander kan worden gedaan?
Ter informatie: ik reageer altijd het best op positieve suggesties...
Een suggestie van mijn kant: doe het zelf als je/u het beter kunt. Ik verwijs met liefde door naar ALLE goede sites! (Dus als iemand er één, twee of drie weet, geef het door!). En misschien overbodig, maar zonder het eerste bericht was dit stuk niet geschreven, dus blijf reageren!
 
Karin
 
 
 
 
 
DE FEESTDAGEN
 

Een paar jaar geleden deed ik met een paar alleenstaande vakantievrienden met kinderen bij wijze van reunie een weekendje Hilversum. Na het eten, en talloze glazen wijn, vroeg één van de mannen opeens aan het kleine gezelschap wat ónze plannen voor de Vreesdagen waren.

De Vreesdagen, wat een toepasselijke benaming voor Feestdagen die je, om wat voor reden dan ook, even niet meer ziet zitten.

Maar het was september, en wat mij betreft waren de Vreesdagen nog ver weg. Hoezo, wat ging ik doen?

Ik stelde me voor dat mijn familie dacht “Wat doen we met Karin met de feestdagen?” en daarom kon ik ervan uit gaan dat ik wel onder de pannen zou zijn. Maar ja, wilde ik dat wel?

Binnen tien seconden bedacht ik me dat ik misschien liever niet het Goede Doel van deze Kerst was, maar liever het Goede Gezelschap. Met andere alleenstaande ouders was ik geen buitenbeentje maar ’gewoon’.

'Hoezo? Heb jij dan al een plan voor de Vreesdagen?' vroeg ik.

Ik vond het idioot, drie maanden van te voren bedenken wat je gaat doen met de Kerst… Maar ja, het weerhield me er niet van om als eerste in het bootje te springen en te zeggen dat ik wel mee wilde naar waar dan ook (zeggen de anderen nu. Ik kan me alleen nog mijn zwakke protest herinneren).

H regelde de reservering. En hij bleek gelijk te hebben. Als je met de Vreesdagen met een clubje op stap wilt, moet je er tijdig bij zijn.

Dit jaar gaan we voor de derde keer met andere (ex)alleenstaanden en hun kinderen de Feestdagen doorbrengen.

De Vreesdagen zijn weer Feestdagen geworden… We gaan lekker wandelen, kletsen, spelletjes doen, koken en lachen, vooral véél lachen.
En ik kan u vertellen: menig mens zou er jaloers op kunnen worden - zo’n alleenstaandenkerst.
 
 
 
 
 
Wat te doen met de Vreesdagen
 
Zoek 'lotgenoten' of 'zielsverwanten' om de dagen mee door te brengen.
 
Verander het bekende stramien, doorbreek het patroon en doe iets heel anders dan 'vroeger' toen alles nog leuk, mooi, goed en heel was...
 
Bedenk wat een échte traktatie voor jezelf is. Leuk zo'n kerstdiner, maar misschien hou je zelf veel meer van een goede film of tijd om de krant eens uitgebreid te lezen. Doe in elk geval één ding dat je zelf graag doet/deed.
 
Maak het geld voor een uitgebreid kerstdiner dit jaar over aan Novib en eet één van de feestdagen pannenkoeken of soep, zodat er tijd over is voor een familiefilm of een spel!
 
Voel je vrij om de 'verplichte' bezoekjes dit jaar af te zeggen.